سلام به همه ی روزه دارای عزیز

ماه مهمانی خدا بر همه ی شما مبارک باد . امید وارم تو این ماه بتونیم همه ی بدی ها رو کنار بگذاریم و یه آدم جدید بشیم که هر کسی نتونه تو این ماه خودشو نجات بده کلاش پس معرکست.

این شعرم درد دل من گنهکار با این ماهِ.

امیدوارم دلای هممون رمضونی بشه.

                                                              جام صیام

        ای رمضان درد دلم گوش کن                     بهر من خسته تن آغوش کن

        ای رمضان شهر ثواب و صیام                   پیچ و خم دردم کاووش کن

        ای رمضان خوان کرام اله                        گرسنه ای از کرمت توش کن

        ای رمضان باده ی رنگین حق                جرعه ای از شهد به من نوش کن

        ای رمضان ای سحرت بوی یار                  وقت سحر یار به من گوش کن

       ای رمضان سجده ی آدم به نور                   نورگنه در سر خاموش کن

      ای رمضان باده ز یارم بریز                        هی بده و می بده بی هوش کن

      ای رمضان لیله ی قدرت به یار                    گو گنهی هست فراموش کن

      ای رمضان این دلم اَسود شده                      با قلم نور منقوش کن

      ای رمضان آبرویم را مریز                          قصه ی من همچو سیاووش کن

     ای رمضان این دل پر از امید                        بهر امیدش ز گنه پوش کن

آری! خداوند در ماه رمضان ما را به فضل خاصی راه داده است، تا او را بنگریم و مست تماشای اسماء جمال و جلال او شویم. آن‌طور که حضرت صادق«علیه السلام» فرمودند:

«لَا تُدْرِکُهُ الْعُیُونُ فِی مُشَاهَدَةِ الْأَبْصَارِ وَ لَکِنْ رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِیمَان»[2]‏

چشم‌ها هنگام نظر افکندن او را نمی بیند ولى دلها با حقایق ایمان او را دیده‏اند.

در طلیعه‌ی ماه رمضان خداوند از ما سؤال می‌فرماید که:

«اَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا یَکُونُوا کَالَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَیْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَکَثِیرٌ مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ»[3] 

 آیا هنگام آن نشده که قلوب مؤمنین با رؤیت عظمت حق و آیات الهی به خشوع آیند و مانند یهود و نصاری نباشند که با گرفتارشدن به آرزوهای بلندِ دنیایی قلب‌هایشان از رؤیت الهی محروم شد و اکثراً از دین خارج شدند؟


  «اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یُحْیِی الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا…»[4]

  بدانید وقت آن رسیده که خداوند قلب‌های مرده را زنده گرداند.
    

رمضان اسمی از اسماء الهی می باشد و نباید آن را به تنهایی ذکر کرد مثلا ً بگوییم رمضان آمد یا رفت، بلکه باید گفت ماه رمضان آمد، یعنی ماه را باید به اسم اضافه نمود. در این زمینه هشام بن سالم از حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) نقل روایت می نماید و می گوید: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابی جعفر امام باقر (علیه السلام) بودیم، پس سخن از رمضان به میان آوردیم. امام علیه السلام فرمود: نگویید این است رمضان و نگویید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامی از اسماء الله است که نمی رود و نمی آید که شی ء زائل و نابود شدنی می رود و می آید، بلکه بگویید ماه رمضان، پس ماه را اضافه کنید در تلفظ به اسم، که اسم، اسم الله می باشد، و ماه رمضان ماهی است که قرآن در او نازل شده است و خداوند آن را «مثل» و «عید» قرار داده است همچنانکه پروردگار بزرگ، عیسی بن مریم (سلام الله علیه) را برای بنی اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت علی بن ابی طالب (علیه السلام) روایت شده که حضرت فرمود: شما به راستی نمی دانید که رمضان چیست (و چه فضائلی در او نهفته است!)

 


 

/ 1 نظر / 27 بازدید
نارگیله

«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کتِبَ عَلَیْکمُ الصِّیامُ کما کتِبَ عَلَى الَّذینَ مِنْ قَبْلِکمْ لَعَلَّکمْ تَتَّقُون[البقرة:۱۸۳] اى کسانى که ایمان آورده‏اید، روزه بر شما مقرر شده است، همان گونه که بر کسانى که پیش از شما [بودند] مقرر شده بود، باشد که پرهیزگارى کنید.»